• INLOGGEN
  • Geen producten in je winkelwagen.

Volg je gevoel en vertrouw op het vrouwenlichaam tijdens de bevalling

Vandaag op de blog een voor mij bijzonder bevallingsverhaal, namelijk die van mijn eigen Zussa, mijn zusje.
Tijdens haar zwangerschap hebben we regelmatig gesprekken gehad over de bevalling. En wat een voordeel heeft zij gehad, met een zus die kraamverzorgster is en een zus die een online hypnobirthing cursus heeft ontwikkeld. Uiteraard heeft ze de cursus ook gevolgd en haar bevalling was prachtig. Na maanden wachten ben ik voor het eerst tante geworden, zo bijzonder om mijn neefje te ontmoeten en zo trots op mijn zusje en zwager. Ze heeft ervaren hoe krachtig het vrouwenlichaam is en heeft haar gevoel gevolgd.

Lees snel haar verhaal.

Uitgerekende datum
Ik was zondag 25 april uitgerekend van ons eerste kindje. We wisten het geslacht niet, maar hadden beide het gevoel dat het een jongen zou worden.

Ik ging er vanuit dat het kleintje langer bleef zitten dan de uitgerekende datum, omdat dat bij mijn moeder en zus ook was gebeurd. Op zondagochtend merkte ik dat het een beetje ‘rommelde’, zoals ze dat noemen. Lichte menstruatiepijn onder in de rug en buik. Het was mijn eerste zwangerschap, dus ik googelde elk dingetje en zei tegen mijn man, dat dit voorweeën konden zijn. Dit kon betekenen dat het nog een week kon duren of dat het was begonnen. Ik had er die dag af en toe last van. ‘s Avonds zijn we nog naar mijn schoonouders geweest en toen we naar huis gingen zei mijn schoonmoeder: ‘Misschien bel je ons morgenochtend wel!’ Toen dacht ik:’Dan moet het wel heel snel gaan.’

Het is begonnen
Wij hebben toen nog even lekker samen op de bank gezeten en zijn naar bed gegaan. Ik lag net een uurtje toen de ‘voorweeën’ ineens heftiger werden. Ik probeerde het liggend op te vangen, maar dat lukte na een tijdje niet meer. Ik probeerde het met één hand weg te duwen in mijn rug. Toen ik naar de wc ging was het 00:30 uur en ik denk dat ik toen ongeveer een half uur bezig was (had toen 3 weeën gehad). Ik ben vanaf dat moment bij elke wee gaan staan en bij elke wee duwde ik mijn handen in mijn rug. Ook dacht ik aan mijn ademhaling. Vier tellen in en vier tellen uit. Ik was ontspannen en heel rustig en kon het goed opvangen. Rond 02:00 uur werd mijn man wakker en vroeg of het was begonnen. ‘ Ik denk het wel,’ was mijn antwoord. Hij is mij vanaf dat moment gaan helpen.

Toen ik merkte dat het echt serious business werd, hebben we een weeëntimer aangezet. De weeën waren vanaf het begin één minuut lang en we hadden tussen de weeën door 6-8 minuten rust. In de rust zijn we steeds in bed gaan liggen, om maar even lekker te liggen/rusten. Van de afspraak bij de verloskundige herinnerde ik mij dat ze vertelde: ‘Op het begin zijn de weeën 20-30 seconden lang en heb je 6-8 minuten rust.’ Nou, mijn weeën waren al één minuut lang en de timer gaf ook vrij vlot aan ‘ga naar het ziekenhuis’ (of zo iets).  We moesten de verloskundige bellen als er tussen de weeën 3 minuten rust zat. Tot die tijd heeft mijn man bij elke wee in mijn onderrug tegendruk gegeven, stond ik wiegend met mijn heupen en focuste ik mij op een gecontroleerde ademhaling om de weeën op te vangen.

Zus je moet komen…
Het ging allemaal heel rustig en de tijd vloog voorbij. Om 05:30 uur hebben we mijn zus, tevens onze kraamverzorgster, gebeld. Ik vond het wel fijn als ze er bij was om nog te helpen om de weeën opvangen. Daarna hebben we de verloskundige gebeld. Ze was er om 06:00 uur. Ik had ondertussen weeën van één minuut en twee minuten rust. Ze is gaan kijken hoever ik was en vertelde mij dat ze het bijna niet kon geloven, maar ik had al 8/9 cm ontsluiting. Ik was heel verbaasd dat ik al zo ver was, maar ook heel erg opgelucht. De weeën waren intens, maar wel te doen. Ik ving de weeën nog steeds staand op en mijn man kon niet meer helpen. Ik wist alleen waar de pijn zat. Ik heb God aangeroepen en gevraagd om kracht! Tijdens de weeën zat ik helemaal in mijn bubbel.

Gaan we naar het ziekenhuis?
De verloskundige vertelde mij dat als ik nog in het ziekenhuis wilde bevallen, we nu moesten gaan. Mijn man en ik hadden van tevoren al tegen elkaar gezegd dat we lekker thuis zouden blijven als alles goed gaat.  Ik wilde in eerste instantie in het ziekenhuis bevallen. Ten eerste, voor een stukje zekerheid en ten tweede, omdat mijn moeder en mijn zus tijdens een bevalling veel bloed waren verloren. Maar dit voelde nu gewoon niet goed en ik wilde graag thuis bevallen.

Ik mocht gaan persen
Mijn vliezen braken en kort daarna kreeg ik persdrang. Ik ben toen rond 07:00 uur op handen en knieën op bed gaan zitten. Dit voelde goed! Ik mocht toen gaan persen. Tijdens het persen was het stil en ik had een klein lampje aan en de gordijnen dicht. Ik had geen puf en zin om te reageren op de vragen/adviezen van de verloskundige en mijn zus. Ik merkte dat ik helemaal ontspannen was tussen het persen door en heb me gefocust op mijn ademhaling. Ik deed alles op gevoel. En dat voelde goed. Ook heb ik veel rust en kracht gekregen van God, dat heb ik wel zo mogen ervaren!

Na een uur persen was ik toch wel benieuwd hoe lang het nog kon duren. Hierop kreeg ik het antwoord ‘een kwartier tot een uur.’ Dit vond ik ook nog meevallen en ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik heb sowieso over een uur heb ik mijn kindje in mijn armen!’ En dat gaf mij ook kracht om nog door te zetten. En om 08:41 uur is onze zoon Jozua geboren.

Volg je gevoel en vertrouw op het vrouwenlichaam tijdens de bevalling

Een vrouwenlichaam kan dit!
Ik ben zo blij dat we dit thuis mochten doen en dat alles zo goed en snel ging. Ook zo fijn dat ik dit zonder pijnbestrijding wilde doen, omdat ik ervan overtuigd ben dat een vrouwenlichaam dit echt uit zichzelf aan kan! En dat kon mijn lichaam.

17/okt/2021